Een nachttour kunnen we natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan in Monteverde. Hiervoor kiezen we de night tour van Curi-Cancha reservaat, vanwege de meeste beesten. De tour is van 17.30 uur tot 20.30 uur, omdat het donker wordt tussen 17.00 en 18.00 uur.
In een groepje van 7 personen, 3 stellen en onze gids Dauner lopen we het reservaat binnen. We zitten in de uitlopers van een subtropische storm die aan wal is gegaan bij de Caribische kust, waardoor wij nu een stormachtige, regenachtige dag hebben. Maar beschermt door het bladerdek van de ‘cloud forest’ verwachten wij niet zoveel regen.
Er is een verschil tussen het nevelwoud (cloud forest) en het regenwoud. De vochtigheid in een nevelwoud is vele malen hoger, minder zon, omdat je letterlijk in de wolken zit. Het regenwoud krijgt meer zonuren. Dus de vegetatie en dieren kunnen anders zijn.
We maken kennis met een beestje dat een cocoon maakt wat van zijde is. Dauner laat het ons zien, hangend onder een blad. Sorry, het beestje weten we beide niet meer.
Helaas hebben we weinig grotere beesten gezien. De twee tarantula’s in hun holen, zaten niet aan de ingang. Ze zijn wel thuis, maar diep in het hol gedoken, omdat ze b.v. net gegeten hebben of dat ze bezig zijn met vervellen. Stiekem vond ik dat niet erg, met mijn spinnenfobie.
Wel is er later een andere spin gezien, met 8 hoofden, direct op zijn lijf. Het was een kleintje, ongeveer 2/3 van de handpalm. Ik ben doorgelopen toen de gids uitleg gaf, zodat ik hem niet kon zien. Arjan en de anderen hebben hem van dichtbij aangekeken. Deze spin is behoorlijk giftig, want hij kan met zijn gif een grote tarantula makkelijk doden en dus ook andere kleinere dieren. Blij dat ik doorgelopen ben. 😉
Een paar uilen zijn voor onze neus weggevlogen, een aantal keren vliegen de vleermuizen langs ons heen. Bij een meer hebben we 1 kikker gezien, die aan de onderkant geel met rode stippen is, maar we zien enkel zijn mooie camouflage aan de bovenkant.
Bij het weglopen van een riviertje zien we aan de zijkant in de wal een klein kopje, met kleine kraaloogjes. Een salamander. Blauwig, hij heeft geen kieuwen en ademt via de huid. Hij leeft in een supervochtige omgeving, maar gaat nooit het water in. De huid is kwetsbaar en toch is dit beestje al honderden jaren lang zoals hij is.
Aan het einde van de wandeling zien we een viper, sorry soort vergeten, een babyslang voor ons. Hij zit heel laag bij de grond, terwijl wij elke keer naar boven zitten te kijken. De viper zit hier op jacht. Het is een intelligent beestje, want gaat zitten op een route waar dieren langskomen. En hij heeft geduld. Dauner vertelde dat hij een volwassen viper 3 maanden lang op dezelfde plaats had gezien, wachtend op de prooi.
Aan de kop van de viper, zitten de oren aan de voorkant bij de bek. De ogen zijn de bolletjes en er tussen zitten sensoren, waarvan onderzoekers zeggen dat ze hitte kunnen waarnemen en daar mee jagen. Op de foto hieronder is het de donkere, grotere schaduw voor zijn ogen.
We zien niet veel dieren op deze wandeling, maar horen genoeg. Wauw… Op een gegeven moment was het een oorverdovend geluid van insecten die net voordat het donker wordt losgaan. Een paar minuten en daarna waren ze van standje volume voluit, terug gegaan naar normaal en horen we heel veel vogels. Althans dat denken we. Dauner verteld dat het kikkers zijn, die klinken als vogels. In de verte klinkt iets met een siss…. waarvan hij verteld dat het uilen zijn. Af en toe komt een vuurvliegje langsvliegen of zien we in de verte ineens iets oplichten. Het is superdruk in het nevelwoud, oprecht een kakafonie aan geluiden.
Reply