Dansen op de vulkaan

“Dan gaan we dansen, dansen, dansen, dansen op de vulkaan.” De Dijk.

Door de uitbarsting van de vulkaan Arenal in 1968 is het landschap ontstaan, waar vandaag zoveel toeristen op af komen. De natuur heeft zich hersteld en ‘overwonnen’ in grote weelde en diversiteit met planten en dieren.

In Monteverde hebben we de moeilijke route gekozen met de wandeling, wat ons goed is bevallen. Daarom kiezen we hier ook voor de lange route van 5 kilometer, er staat niet bij vermeld dat hij moeilijk is. Op de route komen we langs een uitzichtpunt vanaf de vulkaan en langs een meertje in de jungle. We lopen door verschillende stukken natuur en horen diverse insecten luid en duidelijk. Soms is het oorverdovend.

We zien verschillende vogels, hebben prachtig uitzicht vanaf het terras bij het restaurant waar we 3 keer zitten vandaag. En elke keer andere dieren zien.

De weg naar boven is hobbelig en de paden blijken grote ronde lavastenen te zijn, waarbij ze ooit lavagruis tussen gegooid hebben. Maar met alle regen is dit flink weggezakt. Sommige stukken in de jungle zijn dik en vandaag hebben we de zon tijdens de wandeling, na regen in de ochtend. De luchtvochtigheid is erg hoog. Warm en vochtig, pfff… De weg naar boven is lang en er zijn geen stukken om even je rust te pakken. Na 1,5 uur lopen bereiken we het uitzichtpunt en ik ben helemaal gaar.

Het uitzicht is prachtig, maar genieten van de wandeling heb ik niet echt gedaan. Zoals het smalle pad naar boven loopt, gaat hij ook naar beneden. Het wordt voor mij een enorme uitdaging en leuk is het niet. Doordat ik met één oog zicht heb, zie ik diepte niet. Het pad is onbekend, de stenen zijn rond en dat zie ik ook niet. Ik loop vooral op de tast, met de voeten. Ik ga langzaam en voorzichtig naar beneden. Voor de enkels is het zwaar, mentaal is het pittig. De bril is af, want die beslaat alleen maar door de luchtvochtigheid. Nog een beetje minder zicht. Arjan loopt voor mij en is heel geduldig, lief en zijn fysieke schouder een grote steun voor de afdaling.

Als we beneden zijn ontploffen we weer in de hitte en denkt Arjan even leuke foto’s te maken, Knikkende knietjes, het gevoel alsof stoom uit de oren komt ervaar ik. Arjan maakt een foto, want we hebben het toch maar mooi gedaan! Kun jij dat op mijn gezicht aflezen?

De lunch hebben we verdiend en smaakt goddelijk. Bij de ingang loopt een prachtige miereneter.

Vandaag hebben we een leuke deal gemaakt, want na de wandeling mogen we in een natuurlijk bron, bij een ander deel rond de vulkaan. Dat vooruitzicht en een welverdiende lunch brengt de mentale staat snel tot rust. De enkels en voeten hebben wat meer tijd nodig.

De enige die we vaak tegenkomen is Pedro. De wilde coati die zijn dagelijkse rondje loopt via de prullenbakken bij de receptie, naar het restaurant en de ingang van het park. Iedereen kent hem en elke keer wordt hij vriendelijk weggejaagd, maar aangezien hij de grootste coati in het park is, haalt hij genoeg voor zichzelf uit de prullenbakken.

En tot slot nog even dit geweldige t-shirt op de foto van een Amerikaan. Wij, als “Bob-Ross-fans,” kunnen het niet laten de man te complimenteren met zijn geweldige shirt.