Bij hotel Banana Azul huren we 2 city bikes om een tochtje te maken van, ‘Groenlo naar Winterswijk’, 15 kilometer om een reddingscentrum voor dieren te bezoeken.
Vannacht heeft het veel geregend en onze weg heeft, flinke kuilen en heel wat water erin staan. Het is warm en supervochtig. Maar het uitzicht van de straat direct uitkijkend op de zee is prachtig.
Het strand hier is zwart en heet playa Negra, het zwarte strand. Er komt veel lavagruis van de vulkaan het strand op. Ben je in het dorp Puerto Viejo is het strand alweer anders van kleur en een paar kilometer verderop heb je een ‘wit’ strand. Een grote diversiteit op een klein stukje.
We zijn vroeg vertrokken en het fietsen gaat snel, dus een pitstop bij de Caribean Chocolate shop doen we graag.
Het is maar een klein beetje vochtig, zie rug van Arjan. En het zadel van Arjan is maar een klein beetje lek, zie broek van Arjan. Maar gelukkig maakt hem dat niet uit en is hij zelfs in staat voor de Instagrammable foto met Luiaard-bank.
De chocolade om te drinken is superlekker. De eerste lekkere chocolade dat we proeven in dit land. Zie dat blije hoofd van Arjan.
De winkel laat ook zien dat ze ‘original chocolates’ maken waarbij opgeschreven wordt, vanaf welke plantage de cacaobonen komen. In kwaliteit een supergroot verschil met de chocolade uit La Fortuna, Don Juan.
Overal zijn mooie insecten en veel restaurantjes en barretjes hebben hier geen muren, zodat je ook elke keer de kleine hagedissen ziet, maar ook prachtige vlinders.
Nadat ik het blog geschreven heb en Arjan laat lezen, gaan zijn radaren aan het werk. “Volgens mij hebben we deze chocolade al eens geproefd, tijdens het chocoladefestival in 2018.” Er stonden 3 bekers op de balie in de shop van 2018…. het zal toch niet… Ja hoor, in 2018 hebben wij deze chocolade al geproefd en waren er toen ook van onder de indruk. (foto’s even opgezocht – februari 2018)
We fietsen naar het Jaguar Rescue Center. Ooit is er een echtpaar geweest, beide dierenarts die dit zijn gestart. Ze hebben een jonge ocelot gered. Waarbij men in eerste instantie dacht dat het een jonge jaguar was. In de volksmond is dat jaguar geworden. Die naam is blijven plakken en toen de plek groter is geworden, hebben ze de naam aangehouden. Helaas voor ons, geen katachtigen in het centrumdeel dat open is voor publiek. Of er katachtigen in het andere deel zitten, hebben ze ons niet verteld.
Het centrum is opgezet om de omgeving te voorzien van informatie en dieren te redden. Heel veel wilde dieren die in een ongeluk, door verkeer of elektriciteitskabels, hier terecht komen. Dieren die als huisdier gehouden zijn, wat bij de wet niet meer mag, komen hier. En wilde dieren, zoals een kaaiman en krokodil, die in contact zijn geweest met mensen, mogen niet weer de natuur in. Dit is een regel gemaakt door de overheid.
Kaaiman links, met schildpadden. Krokodil rechts, die probeert verkoeling te zoeken, door de bek te openen. Lukt dit niet, zal hij in het water zakken om af te koelen.
Het terrein heeft een groot ziekenhuis en tot juli zijn er al 1.000 gewonde dieren binnengebracht. Hiervan overlijdt 50% aan hun verwondingen. Van de overige 50% gaat ongeveer 80% terug de natuur in. Ze hebben een groot stuk land, waarop ze met verschillende dieren werken aan herintreden in de natuur. Dit is voor de bezoekers afgeschermd. Tijdens de rondleiding hoor je er veel over, maar ziet er niets van. Wat ik denk, dat erg gezond is.
Vogels die hier zitten, zijn als huisdieren groot gebracht en kunnen niet overleven in de natuur. Of ze hebben een ongeluk gehad, bv aan de vleugels en kunnen nooit meer goed vliegen. We zien uilen, kleine hert-achtige dieren, tucans, rode ara’s, groene ara en wat leuk is ook wilde dieren.
Toen we aan kwamen fietsen zaten er groene ara’s in de bomen bij de ingang. Kom ik later op terug. Congo’s zaten in de toppen van de bomen heen en weer te springen. Tucans vliegen over en kleine gronddieren, ben de naam kwijt, scharrelen rond bv bij de ara’s.
In de bomen zitten ook leguanen die zich tegoed doen aan de insecten op het terrein. Dit zijn ook wilde dieren. Alles wat hoog in de bomen zitten, is de wilde natuur leren we snel.
Een luiaard hebben we gezien in de bomen, wild. Later zien we luiaards, die vast verblijven op het terrein. Omdat ze elektrische schokken hebben gekregen van het stroomnet en daardoor grote verbrandingen hebben gehad. Soms zelfs tot gevolg dat er ledematen geamputeerd worden. Of dat ze een schok hebben gekregen van de elektriciteitskabels en 7 meter naar beneden vallen en hierbij iets breken, waardoor ze niet meer goed kunnen klimmen in de natuur. Dit zijn permanente gasten op het centrum.
Er zijn twee soorten luiaarden in Costa Rica. De 2-tenige luiaard, dat zie je hier, lichter van kleur en egaal kleur van het gezicht. Heeft 2 tenen aan de voorkant. Alle luiaarden hebben 3 tenen aan de achterkant. En de andere soort is de 3-tenige luiaard. Die zijn wat grijzer van kleur en kennen een masker, als een panda, op hun gezicht. Die hebben wij gezien in La Fortuna en die luiaard, hoog in de boom is ook een 3-tenige luiaard.
Al een paar keer hebben we tucans zien overvliegen en bij ons huisje in de boom gezien, op afstand. Foto’s maken lukt niet, want elke keer was het tegen de zon in. We hebben ondertussen wel 3 soorten tucans gezien en hieronder even eentje om zijn prachtige kleuren te zien.
Na dit bezoek zoeken we verkoeling en rust. Het is supervochtig en benauwd doordat er vannacht zoveel regen is gevallen en we voelen ons beiden best flauw. We zijn drijfnat en op zoek naar verkoeling. We fietsen nog 2 kilometer, wat een heerlijk windje geeft en belanden bij een atelier in de buitenlucht met bar. Waar we, door stroomuitval, alleen kokossapjes kunnen krijgen. Maar dat is heel lekker om vocht en elektrolyten aan te vullen. Hier zitten we even voordat we verder gaan.
Het bezoek aan het Jaguar Rescue Centrum is om 09.30 uur. En nog 4,5 kilometer verder fietsen is het Ara project in Manzanillo. Zij hebben bezoektijden van 15.00 tot 16.00 uur. Wederom stappen we op de fiets en belanden bij het volgende restaurantje. Hemelsbreed 100 meter van het ara project af. Het is lekker zitten, krijgen wat verkoeling. Op een gegeven moment valt er wat uit de bomen, waarvan wij dachten, een blad dat valt. Komt de eigenaresse naar ons toelopen en begint te vertellen. Kom kijken, hier zitten Spider Monkeys in de bomen. Die gooien de spullen naar beneden. Ze neemt ons mee op een weg en we zien een prachtig koppeltje wandelend en slingerend van boom naar boom. Veel te hoog en te snel om goede foto’s van te maken. Spider monkeys houden niet van mensen en zijn moeilijk te zien in het wild. We staan op haar grond en zij is de buurvrouw van het Ara project. We horen interessante dingen over de omgeving en krijgen een beetje bevestigd wat wij al dachten.
Er zijn een paar dingen bijzonder in Costa Rica:
- Alle natuurlijke parken blijken privé eigendommen te zijn. Zelfs in Monteverde waren er vroeger vooral boeren en op een gegeven moment is er weer ruimte gecreëerd voor de natuur. Het is ons niet duidelijk geworden of dit meer geld op heeft geleverd, of dat toen het leven als boer te zwaar was en niet goed van de grond is gekomen?
- Er wordt veel reclame gemaakt met herbebossing, deforestation, naar de toeristen. Van 40% natuur is het sinds 1980 teruggegaan naar 60% natuur. Dit is door de overheid op touw gezet, door geld te geven aan mensen om stukken land weer jungle te laten worden. Maar wat de status nu is, is onduidelijk.
- Overal waar we komen is het toerisme. En overal wordt gebouwd. Wegen komen erbij, veel nieuwe huizen komen erbij. Veel nieuwe hotels komen er bij voor de toeristen. Elk nieuw bouwproject levert minder ruimte op voor de dieren om over te steken.
- Elektriciteitskabels lopen bloot en open over de bovenkant van de weg. Jaarlijks worden duizenden beesten geëlektrocuteerd, maar er is geen gezamenlijke aanpak om de bekabeling van plastic te voorzien, of om het onder de grond te maken.
- Particuliere initiatieven zijn er om wildovergangen te maken, terwijl wij dit al lang kennen in Nederland. Ook zijn er initiatieven om de open elektriciteitskabels gesloten te maken. Maar geen gezamenlijke aanpak hiervoor. Hoe staat de overheid hierin?
- Het Ara project is gestart, omdat de groene ara’s bijna uitgestorven waren, onder andere, vanwege kleiner worden van leefgebied. Doordat er supergrote plantages zijn voor bananen en ananas. (onderweg van La Fortuna naar Puerto Viejo zijn we 30 km lange plantages tegengekomen) In het ontwerp hiervan is geen ‘jungle-strook’ ontworpen voor de dieren om gebieden met elkaar te kunnen blijven verbinden. Hoe oud zijn deze plantages van Chiquita, Delmonte en Dole?
Kortom een paar dingen die bij Arjan en mij wel knagen af en toe. Ik ben vooral blij dat allerlei projecten ook educatie geven aan kinderen. Zodat zij niet alle slangen hoeven te doden die een huis binnenkomen. Het verschil tussen arm en rijk is hier ook aanwezig, want op het reddingscentrum horen we ook van stropen. Dit is al jarenlang verboden, maar is voor sommige mensen het eten op tafel. Het roept vragen bij mij op.
Ondertussen stappen Arjan en ik weer op de fiets naar het Ara project. Vergroten van de groep groene ara’s is het doel van de eigenaar van het project. Ze zijn in 2010 gestart met dit project. Groene ara’s worden geslachtsrijp bij 7 tot 8 jaar. Zijn monogaam en leggen gemiddeld 2-4 eieren per keer. Ze bouwen geen nest, maar leggen het in een holle boom. Hierdoor kunnen veel kapers de eieren en jongen makkelijk pakken, zoals de tucans, spider monkeys, leguanen en andere dieren. Er zijn nu 11 koppels binnen het project die hun nest bouwen in de nestkasten die het project opgehangen heeft. Er hangen 25 nestkasten in de omgeving. Er zijn 4 koppels die jongen hebben grootgebracht in de jungle. Dit weten ze, doordat alle ara’s geringd zijn, die geboren zijn in de nestkasten. Het project heeft camera’s in de jungle hangen en zien soms vogels zonder ringen langskomen. Als er een nest in de nestkast is, houden ze het in de gaten op ziektes, etc. Hierdoor hebben ze tot nu maar 3 jongen verloren en groeit de populatie gestaag en goed. In het begin kregen ze alle voer vanuit het project. Nu halen alle vogels bijna alles in de jungle. Op de foto rechts hieronder is een nestkast te zien.
Elke dag krijgen de groene ara’s nog wat eten, 5% van hun behoefte op een bak, die ze de lucht in takelen en daardoor treffen wij een aantal ara’s op deze plek. Na het eten vertrekken ze van deze plek om naar hun overnachtingslocatie te vliegen.
Als een ara stil is en op een tak zit, zie je helemaal niets. Slaat hij zijn vleugels uit, komen de prachtige kleuren blauw en rood naar boven. De groene ara’s zijn nog een stuk groter dan de rode ara’s.
Wij hebben de mazzel, dat tijdens de uitleg van de gids een ara in de amandelboom bij ons komt zitten.
Wij kijken in een soort van dal en als de ara’s vliegen is het een prachtig gezicht. Helaas, niet gelukt om vast te leggen op de foto. Naast ara’s zien we ook diverse tucans vliegen, sommige scheren ons boven het hoofd. Mooie natuur!
Hoog boven ons zit een ara de hele tijd nootjes te knabbelen en op de schoen van Arjan beland een bijzonder insect.
Wij maken ons op, voor de fietstocht terug naar huis en hebben zoveel dieren gezien vandaag. Echt te gek! Arjan heeft de bonus van de dag te pakken. Bij het wegwandelen van het uitkijkpunt bij het Ara project ligt een veer op de grond. Het is een veer van een Ara. Moeilijk op de foto te zetten, wat er zo prachtig aan is. Maar de veer heeft diverse kleuren, als je hem een beetje draait. Geel, blauw, groen. Je moet mij maar op mijn woord geloven.
Reply