La Paz en Salar de Uyuni
’s Avonds laat rijden we met de Bolvia Hop bus van Copacabana naar La Paz. De hoogste hoofdstad van de wereld, 3.600 tot 3.900 meter hoog. Het is donker, we zien niet enorm veel. Wel is er bijzonder veel leven op straat, aan één stuk door tentjes op straat waar je eten kan halen. Net als in Peru, wordt hier veel op straat een maaltijd gekocht en gegeten. Armoede valt ook direct op. Op straat en in de berm liggen veel vuilniszakken en ik zie mensen die er in wroeten.
De volgende dag gaat het fysiek met ons helemaal mis. Judith heeft iets verkeerd gegeten, ik heb last van hoofdpijn en beide ademen we zwaar. Nadat ik onze vriend Chat wat vragen hebben gesteld, kom ik erachter dat we mogelijk lijden aan een terugslag. We zijn 2 dagen te snel gestegen en hebben op hoogte geslapen in Puno en op Amantani. Een te grote stap maken in de hoogte, meer dan 500 meter, kunnen onze lichamen niet zo goed op tegen. We voelen ons na enkele dagen wat beter, breiden ons verblijf in La Paz uit met twee dagen en plannen onze reis verder. Op naar Uyuni, de zoutvlaktes, rode meren met flamingo’s en warm water bronnen in de woestijn!
Dan komen we erachter dat er op 28 september een landelijke staking op komst is. Deze gaat minimaal een week lang duren en verloopt mogelijk niet zachtzinnig. De touroperators in Uyuni geven verschillende antwoorden over onze driedaagse reis. Er is een brandstoftekort en er is onzekerheid aan de grens in verband met de staking. Het geeft ons een gevoel dat we een keuze moeten maken. Gaan we een gokje wagen, het toch proberen en mogelijk stranden in niemandsland aan de Chileense grens? Of gaan we snel een vlucht naar Santiago pakken? We zijn beiden enorm klaar met op hoogte leven en zien het niet zitten om meer dan een week in de woestijn vast komen te zitten. Dus kiezen we voor het plan een vlucht naar Santiago te pakken.
Maar ja, wij zijn niet de enige die de ellende zien aankomen en een vlucht boeken valt niet mee. De prijzen schieten omhoog en we besparen een hoop, door een behoorlijke omweg te maken. Wel bonuspunten, want we hebben bij deze ook Colombia aangedaan! Van Bolivia naar Columbia met een tussenstop in Peru. Om vervolgens via Columbia dezelfde weg terug te gaan en door te vliegen naar Chili. Bekijk dat maar eens op de kaart, wat voor omweg we hebben genomen?!
Na uitchecken in ons appartement in La Paz pakken we een Uber en vergissen ons eerst in de enorme hoogte dat de auto gaat. We vergapen ons aan hoe La Paz erbij ligt. Judith probeert nog wat shots te maken. We komen snel achter dat je eigenlijk met de kabelbanen naar boven moet om echt mooie shots te maken. Ik baal ervan, dat we ons niet goed hebben gevoeld tijdens ons verblijf in La Paz, om de stad een beetje te verkennen. Onderweg naar boven zien we de stad van een andere kant. Het is best wel heel erg schoon. Tijdens de hele rit zien we amper vervuiling, een contrast ten opzichte van hoe we binnen zijn gekomen. En overal zijn de huizen afgebouwd, een groot contrast met Peru.
La Paz is een supergrote stad tussen de bergen in. Vanuit ons appartement in het lager gelegen deel van de vallei hebben we niet in de gaten hoe vol gebouwd La Paz is. Een mooi stukje om te zien als we naar de luchthaven rijden.
We zijn lekker op tijd op het vliegveld en dobbelen een spelletje Clever. Na een cappuccino begeven we ons richting de douane. We komen erachter hoe makkelijk narcotische middelen het land uitkomen. Nog voor ik op de positie van de scan, bij de douane wil staan zegt de officier dat ik door mag lopen en Judith ook! We lopen door. Dit gaat wel erg makkelijk. Ahh, volgende check, daar is de narcotica sluis. Nu zul je het hebben, of toch niet? De tassen moeten door een extra scan. Ook dat gaat snel en valt mee. Hup, de instapkaarten in de hand en vliegen maar! Maar dan worden we overvallen in de sluis naar het vliegtuig toe. Iedereen moet de tassen aan de rechterkant tegen de muur zetten. Wij moeten zelf links tegen de muur gaan staan. Een paar serieuze mannen en een serieuze hond staan klaar voor ons. Alle tassen en alle passagiers worden besnuffeld door een heuse hond van de narcotische opsporingsdienst. Dit is indrukwekkend! Na de controle mogen we allemaal doorlopen het vliegtuig in en gaat onze bizarre reis beginnen.
Vanuit La Paz vliegen we naar Bogota en het vliegtuig is half leeg. Het is helder en de zon schijnt, waardoor we achterin het vliegtuig van links naar rechts gaan en genieten van de prachtige bergtoppen . Even later zien we het Titicacameer en heb ik al snel in de gaten, als we even links uit de raampjes kijken, dat wij Puno en de Uros eilanen van bovenaf zien. We vliegen laag. Dit is wel een heel gaaf uurtje. Een onverwachte toer vandaag.
Salar de Uyuni zal moeten wachten op een andere dag, tip: Dit kan ook vanuit San Pedro de Atacama in Chili. Die woestijn hebben we ook moeten overslaan en blijft dus op de lijst plekken om te bezoeken staan.
Arjan
Reply