Monteverde is letterlijk vertaald de groene berg. Dat is de plek waar wij nu zitten in het dorpje Santa Elena bij Casa Balbi. Waar een super enthousiaste host Oscar woont en werkt op het land van zijn familie. Die hebben hier een paar generaties geleden een melkboerderij gehad. Aan de omgebouwde stallen te zien was het niet zo groot, zoals we dat in Nederland kennen. Nu zijn er een 5-tal accomodaties voor verhuur op het terrein met een prachtige tuin.
Gistermiddag nodigde Oscar, Amerikaanse vader, Panamese moeder, Engels sprekend, ons uit om mee te gaan naar een uitkijkpunt om de zonsondergang te zien. Onderweg pikten we Amerikaanse rentenier Tom op en hebben we een half uurtje gereden over een redelijk nieuwe weg, niet geasfalteerd maar met puin gemaakt, naar het uitkijkpunt.
Prachtig om zo hoog een uitzicht te hebben. Casa Balbi ligt op 1.400 meter hoog en nu zaten we net ietsje lager. Vanaf het uitzichtpunt konden we het schiereiland Nicoya zien, waar we vorige week verbleven. Bij donker worden was de promenade van het kustdorp Puntarenas, waar wij de bus gepakt hebben, met alle kleine lichtjes mooi te zien.
Er zijn verschillende lagen wolken. Op de hoogte waar we zitten, is ook de hoogte van de eerste laag wolken. Wat je op bovenstaande foto ziet, is dat de zon hier nog sterk genoeg is, om de wolk terug te drukken. Hoe verder de zon zakt, hoe minder sterk zijn warmte en dan krijgen beide wolken een verbinding. Wat je op onderstaande foto al een beetje ziet gebeuren.
Oscar zit vol verhalen en hij is erg begaan met de natuur en het land. Ook merk je hier al veranderingen van het klimaat. Waarbij de wolken hoger zijn dan een aantal jaren geleden, door de opwarming en we in Casa Balbi nu meer zon ervaren dan vroeger. Tom, muzikant in hart en nieren, had ook prachtige verhalen. Superleuk om weer nieuwe mensen te ontmoeten.
Een bijzonder ding dat ik niet heb vastgelegd is een vorm van motregen, wat ze hier kattenstaartjes regen noemen. (Zal de Spaanse naam nog navragen en toevoegen) Gisterochtend scheen de zon in de tuin en gelijktijdig is er motregen. Voor enkele uren lang kom je dat hier tegen op de berg. Want je zit in de wolken. Ik had een topje aan en was Jannie & Jos aan het rondleiden door de prachtige tuin. Waarbij ik al verbrand was in de nek en op de top van de schouders. Doordat het een lekker temperatuurtje is, je een beetje motregen hebt en een zonnetje, voelt het niet aan alsof de zon hard brand. Maar mijn bleke huidje is natuurlijk niets gewend, dus vanaf nu is het goed insmeren met zonnebrand, ook al loop je maar even buiten.
Reply