Als klein meisje voelde het aan als magie, het midden van de wereld. Geen idee wat daar zou zijn of zou gebeuren. Maar het is anders dan het noordelijk halfrond van Nederland. Met de voorbereidingen van de reis kwam Quito ter sprake en ik hoefde niet lang na te denken. Want dit is het midden van de wereld!
Het land, Ecuador, ligt dichter bij de zon, omdat het letterlijk hoger ligt. Het ligt midden op de evenaar, waardoor het voor mij voelt alsof het meer in balans is. De zon gaat op rond 06.00 uur en onder rond 06.00 uur. Of het nu augustus is, of december. Er kan een verschil zijn, maar dan praat je over 15 minuten. Als de zon er niet is, is het koud. Is de zon er, is het heet. En verbrand je snel.
De prachtige vier seizoenen zoals we in Nederland kennen, hebben ze hier niet. Wel droge maanden en natte maanden. Maar dat is het dan. Je kunt het een beetje vergelijken met alleen maar lente en zomer. Persoonlijk vind ik dat wat minder, want ik kan genieten in de herfst en winter. Net zo goed als de lente en zomer. In Ecuador praten ze dan ook eigenlijk niet van de seizoenen zoals wij die kennen, maar een droogseizoen en een regenseizoen.
Terug naar het midden van de wereld. Online zie je allerlei filmpjes over water dat links omdraait en water dat rechts omdraait. In het eerste museum, museo Intiñan, wordt deze truc ook gedaan. Maar dit is vooral voor toeristen en onze groep gaat ook niet zo mee in de oplichting van het water. Het geheim is, gooi je het in water van links naar rechts in de bak, gaat het b.v. linksom draaien. Onze gids gooit op het andere halfrond het water in de bak van rechts naar links en dan draait het water b.v. rechtsom. Het boeit onze kritische groep niet. En later verteld hij, dat het hier niet direct zichtbaar is. Maar wel als je verder van de evenaar bent.
De gids legt uit, als je een wereldbol kantelt en de evenaar als middelpunt is, kun je uitleggen dat op de ene helft van de aarde een storm of cycloon linksom draait en aan de andere kant van de aarde een storm of cycloon rechtsom draait. In de natuur komen de verschillen voor, wat erg interessant is, maar helaas wordt hier tijdens de toer weinig over verteld.
Ook ligt het werkelijk middenpunt nooit vast. Omdat de aarde niet helemaal stabiel is, verandert het werkelijke middenpunt in een straal van 40 kilometer. Wel altijd in dezelfde buurt, maar het middenpunt is niet een vast gegeven. De coördinaten 0.00.00 liggen wel vast. En daar waren wij! En net als met het drielanden punt van België, Duitsland en Nederland kun je bij het museum, Mitad del Mundo een rondje lopen van het noordelijk halfrond naar het zuidelijk halfrond. Ik vind het té gek.
De letters zijn in het Spaans, dus Noord-Norte, Oost-Este, Zuid-Sur, West-Oeste.
Het museum is opgebouwd als een soort dorp en er zijn regelmatig grotere evenementen te doen op het midden van de evenaar, zoals ballonvluchten. Het ziet er allemaal heel mooi uit. Wederom zijn we onder de indruk van muurschilderingen en leggen deze graag vast.
Als afsluiter nog even het masker dat je al op verschillende foto’s bent tegengekomen in verschillende hoedanigheden. Officieel is het een masker met een voor- en achterkant, waarbij op de achterkant een tong wordt uitgestoken en oren links en rechts. De voorkant staat voor de zon, de achterkant staat voor de maan en de oren staan voor oost en west. Op een berg, heb je een zonzijde en een schaduwzijde, de maanzijde. De ‘tentakels’, ik weet niet hoe het heet, op de bovenrand zijn er officieel 12. Deze staan voor de 12 maanden van het jaar en hiermee konden ze beter afstemmen op de oogst. Als een soort van kalender, maar ook als een soort van bijsturing werd het gebruikt. De maanzijde kan dus ook de droge maanden betekenen. Dat is mij niet helemaal duidelijk, want ik heb verschillende variaties gehoord van dit verhaal. Wel verteld iedereen dat het verboden is geweest en daarom als gebruiksmiddel ook niet meer van toepassing is. Nu is het een uiting van de cultuur van vroeger. Een beetje vreemd blijft het wel voor mij. Want voor de Spaanse verovering met het christendom waren de Inca’s in Ecuador. Zij hielden de maankalender aan, wat 13 maanden in het jaar is. Boeren gebruiken nog altijd de maankalender voor grondbewerking, zaaien, groeien en oogsten. Kortom geen eenduidig verhaal, maar mooi is het masker wel. En het is leuk dat we het elke keer tegenkomen. Altijd in vrolijke kleuren.
Reply