Op naar Aguas Calientes en Machu Picchu! Na een goede nacht in Santa Teresa gaan we samen met Gabriel op pad. Met de auto naar Hydroelectrica, waar we gaan lopen van het laatste treinstation naar Aguas Calientes, ook wel pueblo Machu Picchu genoemd. We lopen 3 uur lang door de hoogjungle met Gabriel. Superleuk, want wanneer loop je nu 3 uur langs een rails door de jungle? Vrijwel direct hebben we geluk met de Merlin Bird ID app. De nationale vogel, Andean Cock-of-the-rock, duikt ineens op. Het geluid horen we, maar de vogel spotten we nog niet zo snel. Dan zie ik ineens iets fel roods in de verte, en ik krijg een high five van Gabriel, want het is blijkbaar best knap om de vogel te spotten. Het mannetje van de nationale vogel is knalrood met zwarte vleugels en een knalrode hanekam op zijn kop.
We passeren een brug waar de trein overheen gaat, dat o.a. mooie plaatjes oplevert van de natuur en bijna droog gelegen rivier. We leren dat alle rivieren, in dit gebied, uitkomen in de Amazone rivier. Ook dat door dit gekke jaar met de El Nino, meer droogte is dan ooit en Gabriel heeft de rivier nog nooit zo laag gezien. We hebben ondanks een taalbarrière leuke praat en weten met ons Duolingo Spaans toch maar weer mooi toenadering te vinden. En leren zo weer wat woorden bij.
Aangekomen in Aguas Calientes worden we direct aan het werk gezet en moeten we tickets halen voor Machu Picchu, Circuit 2A of 2B als het kan en anders 3. Waarvan ik al heb uitgezocht dat als het 3 wordt, ik graag de berg Wyanu Picchu op wil klimmen, dat 3 uur extra kost. We hebben veel geluk, we zijn vrijwel direct aan de beurt om kaartjes te kopen en alles is nog beschikbaar! We kiezen circuit 2A en zijn blij met de tickets. Op naar de lunch, daarna uitrusten op de hotelkamer, want we zijn immers alles bij elkaar zo’n 6 uur non stop onderweg. Later op de middag even het dorp verkennen en natuurlijk een koffie en een taartje pakken! Op tijd terug naar het hotel, want morgen wacht ons naast een bijzondere dag, ook een lange dag.
Gespannen is het wachten tot 13:00 uur dat we de Machu Picchu op mogen. Ik durf te wedden dat het mooier is dan je kan voorstellen op de foto’s. Sinds gisteren worden we al lekker gemaakt, met dat we mooi weer gaan krijgen. Maar het is bijna 12:00 uur en het regent nog een klein beetje en het ziet er nog bewolkt uit. Ik hou mijn vingers gekruist. Dan worden we opgehaald door Gianela, waarmee we een geweldige, vrouwelijke gids hebben. Ze geeft aan dat ze alle tijd heeft omdat ze verder geen afspraken heeft na onze rondleiding. Dus we bestoken haar met vragen, en Judith weet haar te raken met vragen over de positie van de vrouw. Er ontstaat een gesprek over de positie van de vrouw tijdens het Inca tijdperk en over de hedendaagse positie van de vrouw en de verwachtingen. Het is een bijzonder gesprek. Waar men gemiddeld binnen anderhalf uur door Machu Picchu heen wandelt wordt bijna 4 uur lang voor ons.
De eerste blik op Machu Picchu
Boven bij het iconische uitkijkpunt worden we getrakteerd op een mooi schouwspel door de weergoden. We vertrekken met bewolking en druppels de Machu Pichu op en komen er met de zon af.
Op het punt waar de iconische foto’s worden gemaakt vergeten we bijna zelf foto’s te maken. Waardoor een rits toeristen van het volgende tijdslot al weer langs komen en we het wel prima vinden. Je kunt nog zo veel mooie foto’s schieten, het zal nooit je beeld kunnen vervangen met wat je live ziet. De bergen er omheen, het opklaren en passeren van fantastische wolken over het dorp heen.
Ik heb een timelapse filmpje van de bewolking gemaakt die gedeeld is in Polarsteps en Instagram door Judith. We hebben fantastisch veel geluk met het weer en bij deze bedank ik de Inca’s voor het leveren van spectaculaire beelden die voor altijd in mijn geheugen zullen mee gaan.
Arjan
Reply