Wonend aan ‘Parque La Carolina’ heeft het voordeel dat we centraal liggen voor de toeristische bussen en zo ook de hop on-hop off bus in Quito. Met een koud weekend achter de rug stappen we dik ingepakt naar buiten. En we vergissen ons weer. Als de zon er is, is het heet. Gelukkig doet de sjaal tegen de koude wind ook prima als bescherming tegen de zon bovenin de bus.
Stroomdraden gaan bovenlangs. Dikke bundels kabels hangen over de wegen. In de historische binnenstad zijn sommige straten erg smal, zodat onze dubbeldekker bus er niet doorheen kan. Of hangt er ineens een stroomkabel te laag, voor de bus. Zo te zien komt dit vaker voor, want ze hebben al snel een oplossing gevonden. Hoe veelzijdig kan een tie wrap zijn?
Het is leuk om de stad via een toerbus te ontdekken en delen te zien van bebouwing, etc. wat wij nog niet hadden gezien. We slaan een aantal stops over, zoals de markt, omdat we later naar Otavalo gaan en starten bij ‘La Basilica Voto Nacional’. Een prachtige basiliek die ooit verbouwd is en heel toegankelijk gemaakt is voor toeristen om niet alleen in te lopen, maar ook overheen te lopen. Prachtige uitzichten, knikkende knieën, veel traptreden en Arjan als held, omdat hij buitenom over een kleine toren ook ging lopen.
Prachtige prullenbakken en een prachtig glasmozaïek in de kerk.
Arjan klimt omhoog, over een torentje, aan de buitenkant. Ik blijf graag even wachten.
Op de binnenplaats ontdekt ik een sportveld; hoe leuk. Gelukkig kwam Arjan weer heel beneden. Het is écht hoog.
Met prachtige uitzichten en doorkijkjes.
Na de basiliek doen we, als volgende stop, de historische binnenstad aan. Prachtige pleinen, gebouwen, zelfs het ‘werkpaleis’ van de president. Het is in koloniale stijl gebouwd, dus veel pracht en praal aan de buitenkant. In combinatie met veel kleuren is het erg mooi. (Ik kom erachter dat we hier amper foto’s hebben genomen)
De historische binnenstad staat op de werelderfgoedlijst van Unesco. Waarbij een bezoek aan de Jezuïten kerk een aanrader is. De church of La Compañía is van binnen helemaal bewerkt hout, afgemaakt met goud. Wat een handwerk is hier te zien!
Het goud is voor ons, als hobbyfotograaf lastig, op de foto te zetten, alles blinkt.
Prachtige vloeren die zo glanzen dat Arjan een perfect spiegelbeeld van mij weet te vangen in de vloer.
Door naar onze volgende stop, waar wij erg naar uit kijken. Want vanaf ons dakterras kun je de torens van de basiliek zien en verderop de berg het standbeeld van Maria ‘El Panecillo’. Heel eerlijk, je kunt het standbeeld beter van afstand aanschouwen, want van dichtbij vind ik haar niet mooi. Een fantastisch uitzicht heb je er wel en als uitkijkpunt zeker de moeite waard. De berg is het centrum van de zuidelijke kant van Quito. We zien een nieuw stuk van Quito en ontdekken dat de stad vele malen groter is dan we dachten. Ongeveer 2,8 miljoen inwoners is ook veel.
Wat ik bijzonder vind zijn de honden die leven rond het standbeeld. Ik heb er wel een stuk of 30 geteld. Helaas wordt daarover in de toerbus niets verteld. Er staan drinkbakken links en rechts tussen de kraampjes rondom het standbeeld. Shelters zijn gebouwd waar een paar honden lekker liggen te slapen en als we weggaan komt er iemand aan op de motor. Waarbij allerlei honden op staan, met de staart flink kwispelend naar de motorrijder lopen. Wij denken dat hij eten komt brengen. De honden zijn vrij, maar worden op een bepaalde manier wel verzorgd. Dat komen we overal tegen. Het is mooi om te zien.
Reply